Lista rozdziałów jest w opisie i nic się nie stało

Długość każdego rozdziału to odległość do następnego, a ostatni rozdział następnego nie ma — jego długością jest to, ile zostało filmu. Minimum dziesięciu sekund obowiązuje i jego, tylko niewidocznie, bo nic w opisie nie mówi, gdzie film się kończy. Pozycja dorzucona gdzieś przy outro, żeby podać ostatni utwór, może trwać cztery sekundy i z wyglądu niczym nie różnić się od reszty listy.

Ma to znaczenie ze względu na sposób, w jaki lista zawodzi. YouTube nie odrzuca wadliwej pozycji, zostawiając resztę; rozdziałami przestaje być cała lista, więc jedna myśl dopisana na końcu wyłącza dziewiętnaście dobrych. To także ta zasada, której nie da się sprawdzić z pliku projektu: sprawdzenie tutaj porównuje każdą pozycję z poprzednią, a plik projektu nie mówi nic o długości gotowego renderu. Jeśli ostatnia pozycja leży blisko końca, zmierz ten odstęp sam.

Opis nie jest sprawdzany pod kątem poprawności, tylko przeglądany. Wiersze, które czytają się jako czas, a po nim tytuł, zostają wzięte, cała reszta pozostaje zwykłym tekstem, a nic nie oznacza wiersza, który został pominięty. Pominięty wiersz i tak odejmuje jedną pozycję: zgub wiersz najwyższy, a lista przestaje zaczynać się od 0:00; zgub jeden wiersz z czterech, a zostają dwa rozdziały — złamana zostaje zasada, której złamanie nigdy ci nie groziło.

Zapis, który czyta się niezawodnie, to najpierw czas, potem spacja, potem tytuł. Pozycje giną, kiedy przed czasem stoi cokolwiek — numer utworu, punktor, myślnik, otwierający nawias, emoji — albo kiedy tytuł został zamieniony w link. To są ozdobniki, które tracklista zbiera po drodze przez sformatowany dokument, aplikację do notatek albo post na forum.

Dwie drobniejsze rzeczy psują listy poza tym czyste. Czasy muszą rosnąć, więc dwie pozycje na tej samej sekundzie albo jedna zostawiona poza kolejnością po tym, jak zapomniany utwór wrócił na listę, psują listę od tego miejsca w dół. Po przekroczeniu godziny czasy zapisuje się jako H:MM:SS, a nie jako liczbę minut biegnącą dalej za 59:59, bo to jest poza formatem, który YouTube opisuje.

Część z tych zapisów da się tu ustawić, więc warto je sprawdzić, zanim cokolwiek zostanie przepisane. Ustawienie numerowanej tracklisty stawia 1. przed czasem, co jest konwencją na forum i rzeczą niewłaściwą w polu opisu. „Najpierw tytuł” przenosi czas w nawias na koniec wiersza, gdzie YouTube go nie szuka.

„Dokładność” to ta, która zaskakuje najczęściej. Ustawiona na dziesiąte albo milisekundy zapisuje 1:23.500, czyli to, czego chce montaż wideo, a nie to, co przyjmuje opis. Wybranie potem ustawienia dla YouTube tego nie cofa: to ustawienie zmienia numerację, kolejność, separator, styl czasu i pozycję otwierającą, a dokładność zostawia na tym, co wybrano ostatnio.

Rozdziały nie pojawiają się, dopóki film jest przetwarzany, a dwugodzinny miks wgrany w wysokiej rozdzielczości przetwarza się jeszcze przez chwilę po tym, jak stanie się publiczny. Zmiany w opisie też nie są natychmiastowe i kilka minut to norma. Patrz na stronę odtwarzania w świeżej karcie, a nie do edytora w Studio, który pokazuje tekst wpisany przez ciebie, a nie to, jak odczytał go YouTube.

Potem patrz na film, a nie na tekst. Pole automatycznych rozdziałów w Studio dotyczy rozdziałów, które YouTube robi sam, kiedy żadnych nie napisałeś, więc jego włączenie nie ratuje niczego, co łamie zasadę. Warto wykluczyć też ustawienia odbiorców i wieku: filmy oznaczone jako przeznaczone dla dzieci tracą szereg funkcji, a rozdziały są wśród tych, których na nich brakuje. Nic z tego nie pokazuje się obok opisu — i tak właśnie poprawna lista bywa przepisywana pięć razy.

Tracklista powstaje tu z tego, co twój program już zapisał — .als z Ableton Live, .flp z FL Studio, .cue z rekordboxa, .nml z Traktora albo sesji Serato lub jej eksportu CSV z panelu History — i w trakcie formatowania jest sprawdzana pod kątem zasad YouTube. Raport nazywa złamaną zasadę i podaje liczby: ile jest pozycji, kiedy jest ich mniej niż trzy, oraz ile odstępów wychodzi krócej niż dziesięć sekund. „Zacznij od 0:00” dodaje pozycję otwierającą tylko wtedy, gdy pierwszy znacznik wypada po starcie, więc można to zostawić włączone i nigdy nie przesunie to prawdziwego znacznika czasu.

Czego to nie potrafi, to zobaczyć czegokolwiek po stronie YouTube: czy film jest jeszcze przetwarzany, jak długi jest render, co mówi ustawienie odbiorców. Lista, która wychodzi tu czysto, podczas gdy pasek postępu pozostaje jedną nieprzerwaną linią, wskazuje na film, a nie na tekst. Nie potrafi też rozpoznać utworów z dźwięku — czyta pliki projektów i sesji, nie ma tu żadnego rozpoznawania nagrań. Wszystko dzieje się w twojej własnej karcie przeglądarki, więc nic nie jest wysyłane, nie ma konta i nie ma wersji płatnej.