Skąd wziąć tracklistę z czasami do własnego miksu

Ręcznie robi się to tak: odtwarzasz własny miks, zatrzymujesz się przy każdym przejściu, spisujesz czas z transportu i wpisujesz go obok utworu. Przy dziewięćdziesięciominutowym secie z dwudziestoma utworami to naprawdę nieprzyjemny wieczór, a pomyłka blisko początku nie przesuwa niczego dalej — trzeba trafić dokładnie dwadzieścia razy z osobna.

Opisujemy to tylko dlatego, że tak robi większość, i dlatego, że wszystko poniżej istnieje po to, żeby tego uniknąć.

rekordbox, Traktor i Serato same z siebie zapisują, co i kiedy zagrały. rekordbox zapisuje cue sheet obok każdego nagrania; Traktor prowadzi dla każdej sesji playlistę w History; Serato zapisuje sesję we własnym panelu History.

Każdy z tych plików jest już tracklistą ze znacznikami czasu. W trakcie setu nie trzeba było niczego oznaczać ani niczego planować, a czasy pochodzą z tego, co naprawdę się wydarzyło, a nie z czyjejś pamięci. To zdecydowanie najprostsza droga i nie wymaga żadnego DAW-a.

W Ableton Live albo FL Studio odpowiednikiem jest znacznik przy każdym przejściu, nazwany tytułem utworu. I tak je stawiasz, żeby połapać się w długiej aranżacji, więc jedyną dodatkową pracą jest porządne ich nazwanie — a to dzieje się w trakcie budowania miksu, kiedy dokładnie wiesz, o który utwór chodzi.

Plik projektu ma wtedy i pozycję, i nazwę każdego przejścia, a to wszystko, czego potrzebuje tracklista.

YouTube jest tu wybredny: rozdziały pojawiają się tylko wtedy, gdy pierwsza pozycja zaczyna się od 0:00, jest ich co najmniej trzy, a żadna nie trwa krócej niż dziesięć sekund. Złam którąkolwiek z tych zasad, a lista bez słowa zostanie zwykłym tekstem.

SoundCloud i Mixcloud są łagodniejsze i przyjmują w opisie zwykłą listę czasów i tytułów. Mixcloud ma dodatkowo własne pole tracklisty, które decyduje o tym, jak przypisywane są utwory zagrane w miksie.

Jeśli lista idzie do montażu wideo, a nie do pola opisu, bardziej przydają się czasy z dziesiątymi albo milisekundami niż pełne sekundy, a eksport do CSV lub JSON oszczędza programowi, który je czyta, rozbierania zapisu zegarowego na części.