Jak zrobić tracklistę do miksu DJ-skiego

Ręcznie robi się to tak: odtwarzasz własny miks, zatrzymujesz odtwarzanie przy każdym przejściu, spisujesz czas z transportu i wpisujesz go obok utworu. Przy dziewięćdziesięciominutowym secie z dwudziestoma utworami to naprawdę nieprzyjemny wieczór, a pomyłka blisko początku nie przesuwa niczego dalej — trzeba trafić dokładnie dwadzieścia razy z osobna.

Warto to opisać tylko dlatego, że tak robi większość, i dlatego, że wszystko poniżej istnieje po to, żeby tego uniknąć.

rekordbox, Traktor i Serato same z siebie zapisują, co i kiedy zagrały. rekordbox zapisuje cue sheet obok każdego nagrania; Traktor prowadzi dla każdej sesji playlistę w History; Serato zachowuje sesję w swoim History.

Każdy z tych plików jest już tracklistą ze znacznikami czasu. W trakcie setu nie trzeba było niczego oznaczać ani niczego planować, a czasy pochodzą z tego, co naprawdę się wydarzyło, a nie z czyjejś pamięci. To zdecydowanie najprostsza droga i nie wymaga żadnego DAW-a.

W Ableton Live albo FL Studio odpowiednikiem jest znacznik przy każdym przejściu, nazwany tytułem utworu. I tak je stawiasz, żeby się połapać w długiej aranżacji, więc jedyne, co dochodzi, to nadanie im porządnych nazw — a dzieje się to w trakcie budowania miksu, kiedy dokładnie wiesz, o który utwór chodzi.

Plik projektu ma wtedy i pozycję, i nazwę każdego przejścia — a tracklista niczego więcej nie potrzebuje.

YouTube jest tu wybredny: rozdziały pojawiają się tylko wtedy, gdy pierwsza pozycja zaczyna się od 0:00, gdy są co najmniej trzy i gdy żaden nie trwa krócej niż dziesięć sekund. Złam którąkolwiek z tych zasad, a lista bez słowa pozostanie zwykłym tekstem.

SoundCloud i Mixcloud są łagodniejsze i przyjmują w opisie zwykłą listę czasów i tytułów. Mixcloud ma dodatkowo własne pole tracklisty, które wpływa na to, jak miks jest przypisywany wykonawcom.

Jeśli lista idzie do montażu wideo, a nie do pola opisu, bardziej przydają się czasy z dziesiątymi albo milisekundami niż pełne sekundy. A przy eksporcie do CSV albo JSON program, który to czyta, nie musi rozbierać zapisu zegarowego na części.