Jak wygląda tracklista miksu DJ-a

Układ domyślny, i ten, którego chce pole z opisem, to najpierw czas: znacznik czasu, jedna spacja, potem utwór. Rozpisane wygląda to tak: 0:00 Halo Vector - Nightbus, dalej 4:18 Mara Sol - Low Tide, dalej 9:02 Reverse Cadence - Drift Signal, po jednym w wierszu, bez niczego przed czasem i bez nawiasów wokół niego.

Czyta się to dobrze z tego samego powodu co tabelę, choć lewa krawędź jest mniej równa, niż wygląda. Minuty nie są uzupełniane zerem, więc kolumna czasu poszerza się o jeden znak w chwili, gdy miks przekracza dziesięć minut i po 9:02 przychodzi 10:14. Warto o tym wiedzieć, zanim spróbujesz cokolwiek wyrównywać ręcznie.

Numeracja zmienia to w układ używany na tracklistach publikowanych i drukowanych: 1. 0:00 Halo Vector - Nightbus, dalej 2. 4:18 Mara Sol - Low Tide. Numery zarabiają na swoje miejsce wtedy, gdy ludzie rozmawiają potem o miksie, bo „siódmy utwór” łatwiej powiedzieć niż znacznik czasu. Przeszkadzają, gdy lista ma się stać rozdziałami, bo numer stoi wtedy tam, gdzie platforma spodziewa się czasu.

Trzeci układ odwraca to i wstawia czas w nawiasie kwadratowym na końcu — Mara Sol - Low Tide [4:18] — i taka jest konwencja na forach i w wątkach na Reddicie. Pasuje tam, gdzie czytelnik szuka nazwy utworu, a czas ma znaczenie dopiero wtedy, kiedy ją znajdzie.

Podawaj wykonawcę. Lista samych tytułów źle się przeszukuje i jest bezużyteczna dla kogoś, kto chce kupić płytę. Konwencja to wykonawca, myślnik ze spacją z obu stron, potem tytuł, więc pozycja brzmi Halo Vector - Nightbus.

Remiksy i wersje idą w nawiasie okrągłym po tytule, jak w Mara Sol - Low Tide (Reverse Cadence Remix). Tak zapisują to same wytwórnie, więc zgadza się to z tym, co słuchacz znajdzie w wyszukiwarce. Cały zapis utworu trzymaj w jednym wierszu, nawet gdy robi się długi.

Wybór między najpierw wykonawcą a najpierw tytułem pojawia się tylko wtedy, gdy plik trzymał jedno i drugie osobno — dlatego nie ma go przy miksie zrobionym w Ableton Live albo FL Studio. Znacznik trzyma tam jeden ciąg znaków, więc kolejność, w jakiej wpisałeś nazwę podczas sesji, jest kolejnością, którą publikujesz. To samo dzieje się z każdym wierszem, który przepiszesz na stronie wyników: edycja nazwy skleja oba pola w jedno i ten wiersz przestaje reagować na przełącznik, podczas gdy reszta listy dalej się przestawia.

W większości setów jest coś, czego nie da się wypisać: niewydane promo, dubplate od znajomego, utwór, którego umówiłeś się na razie nie nazywać. Konwencja jest w takich razach taka, żeby wpisać „ID - ID” — nieznany wykonawca, nieznany tytuł, w tym samym układzie co każdy inny wiersz, żeby pozycja dalej trzymała swoje miejsce i swój znacznik czasu. Kiedy znasz jedną połowę, wpisz tę, którą znasz: Halo Vector - ID przy niewydanym utworze albo ID - Nightbus, gdy masz tytuł, a nie masz nazwy, która za nim stoi.

Nic tutaj nie uzupełnia tego za ciebie i nie powinno — ID to decyzja o tym, co jesteś gotów opublikować. Znacznik bez nazwy przychodzi z nietkniętym czasem i pustym polem nazwy do wpisania. Jeśli nazwy masz już spisane gdzie indziej, wklej całość w pole nazw utworów, a wypełnią wiersze po kolei, przy czym numery i znaczniki czasu na początku wiersza są po drodze usuwane.

W takich wierszach wpisz ID - ID, zamiast zostawiać wiersz pusty. Puste wiersze są pomijane przy wklejaniu listy, więc pusty wiersz nie trzyma miejsca — podciąga każdą nazwę pod nim o jedną pozycję w górę, a takie przesunięcie widać dopiero wtedy, gdy przeczytasz gotową listę razem z miksem.

Mashup to dwa zapisy połączone w jeden, zwykle przez „vs” w środku, a własny edit to zapis oryginału z twoją nazwą w nawiasie — Mara Sol - Low Tide (Halo Vector Edit). Jedno i drugie robi się długie i jedno, i drugie i tak należy do jednego wiersza, bo lista, która w jednych przeglądarkach się zawija, a w innych nie, przestaje się układać równo.

Układ wybieraj według tego, dokąd lista trafia, a nie według tego, co najlepiej wygląda w oknie. Wszędzie tam, gdzie platforma buduje z listy nawigację, czas musi być pierwszą rzeczą w wierszu, co wyklucza numerację i wyklucza formę z nawiasem. Wszędzie tam, gdzie listę czytają tylko ludzie, działają wszystkie trzy i wybór jest kwestią gustu. Trzy gotowe ustawienia nadają cały układ jednym kliknięciem, więc nie musisz ręcznie dobierać czterech opcji.

Separator to wybór spośród trzech: zwykła spacja, myślnik ze spacjami z obu stron albo pionowa kreska. Pełni dwie role naraz, co łatwo przeoczyć. W układach z czasem na początku stoi między czasem a nazwą, w układzie z tytułem na początku — między nazwą a czasem w nawiasie. Zmiana dotyczy obu miejsc naraz.

Numerację można uzupełniać zerami do stałej szerokości — 01., 02., 03. — co trzyma numery w równej kolumnie, gdy lista przekroczy dziewięć pozycji. Szerokość bierze się z tego, ile pozycji jest w sumie, a nie z tego, w którym miejscu listy jesteś, więc dwanaście utworów dostaje zero z przodu, a dziewięć nie.

Pod listą domyślnie dopisywany jest wiersz ze źródłem, wskazujący na tę stronę. Stoi po pustym wierszu, a nie wewnątrz tracklisty, widać go w polu wyniku, zanim cokolwiek skopiujesz, i jedno kliknięcie go usuwa.