Hoe een tracklist van een dj-mix eruitziet

De standaardvorm, en de vorm waar een beschrijvingsveld om vraagt, is tijd eerst: een tijdcode, één spatie, dan de track. Uitgeschreven is dat 0:00 Halo Vector - Nightbus, dan 4:18 Mara Sol - Low Tide, dan 9:02 Reverse Cadence - Drift Signal, één per regel, met niets vóór de tijd en geen haken eromheen.

Het leest prettig om dezelfde reden als een tabel, al is de linkerrand minder recht dan hij lijkt. Minuten worden niet met een nul aangevuld, dus de tijdkolom wordt één teken breder zodra een mix de tien minuten passeert en er na 9:02 een 10:14 komt. Dat is goed om te weten voordat je iets met de hand gaat uitlijnen.

Met nummering krijg je de vorm van een tracklist die je ergens plaatst of afdrukt: 1. 0:00 Halo Vector - Nightbus, dan 2. 4:18 Mara Sol - Low Tide. Nummers verdienen hun plek zodra mensen achteraf over de mix praten, want “track zeven” zeg je sneller dan een tijdcode. Ze zitten in de weg als de lijst hoofdstukken moet worden, want dan staat het nummer waar het platform de tijd verwacht.

De derde vorm draait het om en zet de tijd tussen vierkante haken aan het eind: Mara Sol - Low Tide [4:18]. Dat is de conventie op forums en in Reddit-draden, en die vorm past waar de lezer naar de tracknaam op zoek is en de tijd pas telt zodra hij die gevonden heeft.

Zet de artiest erbij. Een lijst met alleen titels is slecht doorzoekbaar en waardeloos voor wie de plaat wil kopen. De conventie is de artiest, een streepje met aan weerszijden een spatie, dan de titel, zodat een regel er zo uitziet: Halo Vector - Nightbus.

Remixes en versies komen tussen ronde haken achter de titel, zoals in Mara Sol - Low Tide (Reverse Cadence Remix). Zo schrijven labels het zelf, dus het komt overeen met wat een luisteraar vindt als hij zoekt. Houd de hele vermelding op één regel, ook als hij lang wordt.

De keuze tussen artiest eerst en titel eerst verschijnt alleen als het bestand de twee gescheiden heeft gehouden, en daarom ontbreekt die keuze bij een mix die in Ableton Live of FL Studio is gebouwd. Een markering houdt daar één tekenreeks vast, dus de volgorde die je tijdens de sessie hebt ingetypt, is de volgorde die je publiceert. Hetzelfde gebeurt met elke regel die je op de resultatenpagina overtypt: door de naam te bewerken vallen de twee velden samen tot één, en die regel volgt de schakelaar niet meer terwijl de rest van de lijst wel meebeweegt.

In de meeste sets zit iets wat niet vermeld kan worden: een onuitgebrachte promo, een dubplate die een vriend opstuurde, een track waarvan je hebt afgesproken dat je hem nog niet noemt. De conventie daarvoor is dat je “ID - ID” schrijft — onbekende artiest, onbekende titel, in dezelfde vorm als elke andere regel, zodat de regel zijn plek en zijn tijdcode houdt. Weet je de ene helft wel, schrijf dan die helft: Halo Vector - ID bij een onuitgebrachte track, of ID - Nightbus als je de titel hebt en niet de naam erachter.

Niets hier vult dat voor je in, en dat hoort ook niet — een ID is een besluit over wat je bereid bent te publiceren. Een markering zonder naam komt binnen met zijn tijd intact en een leeg naamveld om in te vullen. Staan de namen al ergens anders opgeschreven, plak ze dan allemaal in het vak voor tracknamen: ze vullen de regels op volgorde, en nummers en tijdcodes vooraan worden onderweg weggehaald.

Zet ID - ID op die regels in plaats van de regel leeg te laten. Lege regels worden overgeslagen wanneer je een geplakte lijst invult, dus een lege regel houdt geen plek vrij. Hij trekt elke naam eronder één plaats omhoog, en zo'n verschuiving zie je pas als je de afgemaakte lijst terugleest naast de mix.

Een mashup is twee vermeldingen aan elkaar geplakt, meestal met “vs” ertussen, en een eigen edit is de oorspronkelijke vermelding met jouw naam tussen ronde haken: Mara Sol - Low Tide (Halo Vector Edit). Allebei worden ze lang, en allebei horen ze toch op één regel, want een lijst die in de ene browser afbreekt en in de andere niet, loopt niet meer gelijk.

Kies de vorm op grond van waar de lijst heen gaat, niet op grond van wat er in het uitvoerveld het mooist uitziet. Overal waar een platform navigatie uit de lijst bouwt, moet de tijd vooraan op de regel staan, en dat sluit nummering uit en ook de vorm met de tijd tussen haken. Overal waar de lijst alleen door mensen wordt gelezen, werken ze alle drie en is de keuze een kwestie van smaak. Met drie voorinstellingen zet je een hele vorm in één klik neer, zodat je niet vier instellingen met de hand op elkaar hoeft af te stemmen.

Het scheidingsteken is een keuze uit drie: een kale spatie, een streepje met aan weerszijden een spatie, of een verticale streep. Het doet dubbel werk, en dat zie je snel over het hoofd. In de vormen met tijd eerst staat het tussen de tijd en de naam; in de vorm met titel eerst staat het tussen de naam en de tijd tussen haken. Verander je het, dan verandert het op allebei die plekken.

Nummering kan met nullen worden aangevuld tot een vaste breedte — 01., 02., 03. — zodat de nummers in een rechte kolom blijven staan zodra een lijst voorbij negen regels loopt. De breedte volgt uit hoeveel regels er zijn en niet uit waar je in de lijst bent, dus twaalf tracks worden aangevuld en negen niet.

Standaard komt er een bronregel voor deze site onder de lijst. Die staat onder een lege regel en dus niet in de tracklist zelf. Je ziet hem in het uitvoerveld voordat je iets kopieert, en één klik haalt hem weg.