Odczytaj plik .cue jako zwykłą listę ze znacznikami czasu

Każdy wiersz zaczyna się od nazwy polecenia. FILE wskazuje plik audio, który cue sheet opisuje. TRACK otwiera ponumerowaną pozycję, a leżące pod nim wiersze TITLE i PERFORMER należą właśnie do niej. INDEX podaje położenie: INDEX 01 to miejsce, w którym zaczyna się właściwy utwór, a poprzedzający go INDEX 00 oznacza pregap — rozbieg, który odtwarzacz CD pomija przy przeskoku do utworu.

TITLE i PERFORMER przed pierwszym TRACK znaczą co innego: to album i wykonawca albumu, a nie utwór — dlatego plik potrafi wyglądać, jakby miał o jedną pozycję więcej, niż ma naprawdę. Wiersze zaczynające się od REM to komentarze. Programy dla DJ-ów i rippery upychają w nich dodatki — datę, gatunek, wartość ReplayGain — których nie musi rozumieć żaden program czytający ten plik.

Kodowanie znaków to jedyna część pliku .cue, która nie jest oczywista. Żadne pole nie mówi, jakiego kodowania użyto, więc plik z nazwami zawierającymi znaki diakrytyczne może być w UTF-8, UTF-16 albo w starym jednobajtowym standardzie, a program, który go czyta, musi to wywnioskować z samych bajtów. Kiedy rozpoznanie cofa się tutaj do starego odczytu, wynik o tym mówi, bo to właśnie w tym miejscu nazwa ze znakami diakrytycznymi potrafi wrócić przekłamana.

Czasy INDEX zapisuje się jako MM:SS:FF, a FF to klatki CD — siedemdziesiąt pięć na sekundę, najmniejsza jednostka, jaką da się zaadresować na płycie audio CD. Zatem 01:30:37 to jedna minuta, trzydzieści sekund i trzydzieści siedem siedemdziesiątych piątych: 90,49 sekundy, czyli praktycznie minuta trzydzieści i pół. Odczytane jako setne dałoby 90,37. Ta niewielka różnica sprawia, że pomyłka jest trwała: oba odczyty różnią się najwyżej o jakąś ćwierć sekundy, więc ten błędny wygląda wiarygodnie.

Jest sposób, żeby to rozpoznać. Klatki idą od 00 do 74, więc trzecie pole o wartości 75 lub wyższej nie może być poprawną liczbą klatek. Jeśli w pliku, który masz przed sobą, trzecie pole sięga osiemdziesiątki albo dziewięćdziesiątki, coś wpisało setne części sekundy w pole klatek — i to nie są czasy z cue sheeta, cokolwiek mówi rozszerzenie.

Druga niespodzianka siedzi w polu minut. Nie kończy się ono na pięćdziesięciu dziewięciu, a pola godzin, do którego mogłoby się przelać, w tym formacie nie ma: format liczy minuty od początku nagrania, zamiast pokazywać godzinę. Dwugodzinne nagranie zgodnie z formatem pokazuje 122:15:00. Programy, które oczekują dwóch cyfr lub zakresu od 00 do 59, albo taki plik odrzucają, albo nakładają drugą godzinę na pierwszą. Tylko pole sekund naprawdę zatrzymuje się na pięćdziesięciu dziewięciu.

Format jest dużo starszy niż programy dla DJ-ów. Cue sheety zapisują Exact Audio Copy, CDRWIN i Nero, bo to dzięki nim granice utworów z płyty przeżywają moment, w którym płyta staje się jednym długim plikiem audio. Czyta się je dokładnie tak samo jak cue sheet z nagrania zrobionego w programie dla DJ-ów, a to, który program go zapisał, nie ma tutaj żadnego znaczenia.

Jeden wariant zachowuje się inaczej i pochodzi niemal wyłącznie z ripperów. Jeśli płytę zgrano do osobnego pliku na każdy utwór, cue sheet ma wiersz FILE przy każdym utworze, a każdy INDEX podaje położenie wewnątrz własnego pliku, a nie wewnątrz jednego ciągłego nagrania. Prawie wszystkie pokazują wtedy 00:00:00, więc naiwna konwersja ustawia każdą pozycję na zero.

Dlatego kiedy cue sheet odwołuje się do więcej niż jednego pliku audio, dostajesz o tym informację razem z ich liczbą, zamiast listy, która po cichu nic nie znaczy. Naprawienie tego wymagałoby zsumowania długości wszystkiego, co leży przed każdym plikiem, a do tego potrzebne jest audio: długości to dokładnie to, czego cue sheet nie zawiera. Zgranie do jednego pliku albo nagranie setu to jeden FILE i wiele wierszy INDEX — i nic z tego nie jest tam potrzebne.

Cue sheet nazywa utwory i mówi, gdzie każdy się zaczyna. I to wszystko. Nie ma w nim czasów końcowych ani długości: długość utworu to początek następnego minus jego własny, a ostatni nie ma jej wcale, dopóki nie ma audio, na którym dałoby się ją zmierzyć. Nie ma też niczego o samym dźwięku — żadnego tempa, żadnej tonacji, żadnego przebiegu fali ani sposobu na potwierdzenie, że wskazany w nim plik audio to ten, który masz.

Wszystko, czego rejestrator albo ripper nie potrafił nazwać, dostaje ponumerowaną nazwę zastępczą, więc plik bez ani jednego wiersza TITLE zamienia się w Track 1, Track 2, Track 3 przy całkowicie poprawnych czasach. To jedyny wynik, który wygląda na zepsuty, a nie jest: czasy przetrwały, a nazw nigdy nie było.

Najważniejsza luka biegnie w drugą stronę. Cue sheeta nie da się zrobić z samego audio. Jeśli masz nagranie i nie masz pliku .cue, nic tutaj go nie odsłucha i nie ustali, co gra — to jest rozpoznawanie po odcisku akustycznym, a tego to narzędzie nie robi.